Ons leven in Singapore

Sander vloog dinsdag weer naar Indonesië. Maar voordat hij de lucht in ging hebben we, voor het eerst in een jaar of zo, weer eens samen geluncht. Heerlijk aan het water in East Coast Park bij de sailing club Mana Mana… En daarna was het bye bye tot vrijdagavond…

Vrijdag kregen de jongens hun eerste rapport van het jaar mee naar huis. Ik kon natuurlijk niet wachten tot thuis om het open te maken en Freek maakte dat ook niet makkelijk, want het enige dat hij wilde weten, maar dan ook heeeel graag wilde weten, was hoe het was gegaan met rekenen. Nou, daar kon hij gerust over zijn, want op dat gebied scoort hij bovengemiddeld over de gehele linie. Dat taal niet het vak is waar hij de meeste passie voor heeft, was ook de meester wel duidelijk geworden, maar dankzij zijn inzet en werklust scoorde hij ook daar goed tot bovengemiddeld en dat is een mooie opsteker voor zijn inzet!

Julius had ook weer een prachtig rapport. Die heeft de voorkeur voor taal van mij en scoort daar ook bovengemiddeld. Rekenen vindt hij overigens ook erg leuk en dat zie je ook terugkomen in zijn resultaten. Ook in groep 4 leert hij nog steeds graag nieuwe dingen en hij helpt zijn klasgenootjes als dan nodig is.

Beide zijn op het gebied van zelfstandigheid enorm vooruit gegaan. Julius biedt spontaan aan om de presentatie van zijn team te doen en Freek doet enthousiast mee aan presentaties/toneelstukjes in de klas. En dat is voor beiden een hele overwinning!

Zaterdag was een superdag: de Singapore airshow! De grootste airshow van Azie. Dit jaar hadden ze het aantal bezoekers beperkt tot 60.00 (was 90.00) en de lokatie veranderd. Nou, het ging als een tierelier. Vanaf Terminal 3 op Changi gingen er gratis shuttles naar de airshow. Ik ben zwaar onder de indruk van de goed geregelde logistiek. Op Changi waren er 2 lange rijen naar de bussen toe. We hebben geen moment stilgestaan, maar de hele tijd langzaam kunnen lopen naar de in grote getalen klaar staande bussen. Na aankomst op het terrein liepen we een grote hal binnen met een stuk of 20 detectie poortjes en scans (zoals op een vliegveld) en ook daar liep het allemaal gesmeerd en we kwamen echt niet met z’n 4’tjes alleen daar aan!

De vliegshow was natuurlijk het hoogte punt: de bommenwerper, de helicopters, de A10, de F-16, de weet-ik-veel-wat-nog-meer. En dat allemaal in de volle zon met een lekker windje. In de Exhibition Hall was een beurs van alle bedrijven die iets met luchtvaart te maken hebben. Volgens de laatste berichten is daar voor S$18 miljard aan deals gesloten. Buiten stonden vliegtuigen opgesteld om te bekijken. Sommigen kon je van binnen bekijken, maar die wachtrij was ons iets te lang. Vliegtuigen van de burgerluchtvaart, het leger, onbemande vliegtuigen, helicopters. Het was er allemaal. De US Army was ook, zoals gebruikelijk, met een hoop vertoon aanwezig. Dan hoor je zo’n legerventje stoer en trots praten over waar die straaljagers allemaal zijn ingezet en dan valt het zo zwaar om niet te beginnen over of Amerika al dan niet terecht landen binnenvalt…. Nee, we moeten het dan voor de kids even gezellig houden en er geen politiek spektakel van maken, maar oh boy, wat was het irritant.

Vlak voordat we naar huis gingen, vingen we nog even een glimp op van Singapore’s trots: Minister Mentor Lee. De oprichter en eerste premier van Singapore, Vadertje Staat zeg maar. Over de 90 jaar oud, maar trekt nog steeds aan de touwtjes in dit land (dat kan ook makkelijk als je zoon je opvolger is).

’s Avonds kregen we tijdens het eten een enorme schrik. Onze kookplaat heeft als dekplaat glas. En ik weet niet of het toeval is, maar Sander had voor het eerst in dit huis gekookt en 15 minuten later brak de glazenplaat volledig kapot. Gelukkig vlogen de glasscherven de keuken niet rond, maar helemaal fijn en normaal is het natuurlijk niet. Nu is het afwachten wanneer e.e.a gerepareerd kan worden en op wiens kosten. De agent van de eigenaar gaat dit allemaal regelen.
Tot die tijd: take away, pizza’s (de oven werkt immers wel gewoon) en buiten de deur eten. Ach ja, als je dan toch zoiets moet gebeuren, dan maar in Singapore…

Zondagochtend gingen Freek en Sander naar Sungei Buloh (wetlands). Julius had echt, maar dan ook echt geen zin, dus die 2 gingen alleen. Enorm balen achteraf, want ze hebben een heuse krokodil in het wild gezien. Zwemmend weliswaar, maar wel erg goed zichtbaar. Normaal is die krokodil ergens diep in de wetlands, maar gisteren liet hij zich even zien vlak bij de ingang en dat is natuurlijk helemaal bijzonder.
Op de terugweg hebben ze 2 nieuwe visjes voor Freek gekocht, maar op een of andere manier rust er een vloek op de visjes van hem. Want van de 2 zien we er nog maar 1…

Deze week is de laatste week dat Freek en Julius met de schoolbus naar huis gaan. We betalen behoorlijke bedragen voor de bus en in de praktijk gebruiken ze ‘m maar 2x per week. Dus dachten we een goede stap te zetten door het contract te beëindigen en de jongens elke dag van school op te halen (met auto of taxi). Of het inderdaad een goede zet zal de toekomst uitwijzen.

Nog 1 weekje werken en dan hebben we een week vakantie (ja, al weer). Chinees Nieuwjaar levert 2 Public Holidays op (maandag en dinsdag). De overige dagen hebben de leerkrachten in-service training en dan is school gesloten en hoeft er ook niemand op kantoor te zijn. Yeah! Maar eerst nog even de komende 4 dagen doorkomen en dan: chillen!

De naschoolse activiteiten zijn weer begonnen en dat betekende dat de gitaren weer afgestoft moesten worden en de wushu kleding uit de kast getrokken moest worden (is niet zo spannend hoor: alleen sportkleding)
Gitaar liep bij Freek de eerste keer na 1,5 maand vakantie niet zo goed. Het leek wel of alles wat hij geleerd had in een keer was verdwenen uit z’n geheugen. Gelukkig mocht hij nog wel voorlopig in de gevorderden groep blijven spelen, mits hij zou oefenen. Nou, dat heeft hij gedaan. Samen met Julius en ook met Kamil. En alles lijkt wel weer in dat koppie te zitten. Mooi leermoment: hij kent nu het nut van oefenen….

Wushu was ook een uitdaging. De singaporese coach wist denk ik niet waar hij in terecht kwam. Hij was vast gewend om gedisciplineerde singaporese kinderen les te geven en nu stond hij ineens voor een 12-tal losgeslagen Hollandse kinderen. Het tempo lag erg hoog en ze moesten zelfs al de split doen. Julius klaagde al over spierpijn voordat ‘ie het lokaal had verlaten….Ach dat went wel!

Maar ook deze week lag het hoogtepunt weer op zaterdag. Want deze week hield Freek z’n feestje. Deze keer met 12 kinderen (wat drukkere kinderen dan de week ervoor), en ook dit feestje kunnen we bestempelen als geslaagd. Na de taart en het kado (een swaveboard!!!!!) begonnen we met hockey oefeningen en een bal spel. Natuurlijk moest er weer onder de sproeier afgekoeld worden. Na de langere pauze met de quiz, mochten ze heerlijk gaan voetballen. Dat is wel mooi van deze leeftijd: het enige dat ze echt nodig hebben is gras en een voetbal!

De afsluiting ging natuurlijk weer gepaard met de sproeier en nadat Freek iedereen had bedankt en de goodie bags had uitgedeeld, was het feestje ten einde. Terwijl wij de ouders geruststelde dat de natte kleding van hun kinderen niet van het zweet was , maar van de sproeier, kon Feek EINDELIJK op z’n nieuwe swave board gaan staan.
En wat was hij happy. Maakt niet uit hoe moe je bent na je eigen feestje, thuis ga je namelijk gewoon door met proberen te swaveboarden. Soms ben ik wel jaloers op de tomeloze energie van onze kinderen, zeker in dit klimaat!

Zondagochtend vroeg reden we al naar East Coast Park, want daar ging Julius van zijn verjaardagsgeld skeelers kopen. We hebben nog geprobeerd dit uit z’n hoofd te praten en ‘m een swaveboard aangeprobeerd te smeren (want dat leek ons minder gedoe met aan- en uittrekken etc), maar deze jongeman had z’n zinnen gezet op skeelers en dan gebeurt dat dus ook gewoon. Gelukkig hadden ze hele mooie in zijn lievelingskleur. Nadat ook de safety kits waren aangeschaft kon het gezelschap vertrekken naar het park om te oefenen. Freek had het swaveboarden al aardig onder de knie en tegen de tijd dat we het park verlieten (30 min later) kon Julius redelijk goed los rijden op z’n skeelers. Helaas voor hem moest de pret worden onderbroken door de noodzakelijke aanschaf van nieuwe schoenen (deze keer kostte dat maar 30 minuten ipv 3 dagen), maar na thuiskomst werd de parkeergarage geclaimd voor boarden en skeeleren. En dan gaat het snel. Tegen de tijd dat Erik en Angelique kwamen die middag, kon Julius al los skeeleren en ging Freek de hele parkeergarage af.
Ja, het is een lang verhaal geworden over deze nieuwe hobbies, maar ik ben dan ook erg onder de indruk van de snelheid waarmee kinderen dit soort nieuwe dingen leren. Zeker dat swaveboarden. Dat is namelijk een soort skateboard waarbij de wieltjes 360 graden kunnen draaien en de plank bovenop uit 2 delen bestaat die los van elkaar heen en weer kunnen bewegen. Ik heb nu 2x keer een poging gedaan om te swaveboarden, maar ik vind het doodeng! Zo, dat is eruit…

Maar ook gezellig dat Erik en Angelique er met de kids waren. Hockey was al afgezegd, dus we hadden lekker de hele middag, die werd afgesloten met gezamenlijk sushi eten (wat blijft dat toch een genot!)

Oh ja, er is ook nog zoiets als school. Ze zijn begonnen met een nieuwe IPC unit die Freek en Julius erg aanspreekt: dinosaurussen. Sinds het begin worden de feiten of de Jura en Krijt, de Diplodocus en de T-Rex over tafel gegooid alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Ze hebben de afgelopen week ook met hun team Paleontoloog gespeeld door uit een stuk steen de restanten van een dino op te graven. En dat was serious business, want welk dino zal het zijn!!??? Ik heb zo de indruk dat ze met de ze unit wel tot het eind van het schooljaar door willen gaan!

Nog even een leuke afsluiter. Er was eens een avonturier die het plan had opgevat om de afstand tussen Engeland en Nieuw Zeeland op de fiets af te leggen. Dat verliep allemaal erg voorspoedig en helemaal happy komt deze man aan in Singapore. Hij parkeert zijn fiets op Orchard Road, zet ‘m op slot en gaat even langs de Star Bucks (of zo denk ik). Komt ‘ie terug: fiets gestolen. Dan heb je landen als Irak en Afghanistan achter de rug, kom je in het oh zo veilige Sinagpore en dan wordt je fiets gestolen!! Maar Singapore zou Singapore niet zijn als de fiets niet gewoon wordt teruggevonden en de vermeende dader binnenkort voor de rechter komt. Eind goed, al goed….