Ons leven in Singapore

De afgelopen weken hebben voornamelijk in het teken gestaan van sport.
Natuurlijk is ook de school weer begonnen (Freek en Julius in groep 5), natuurlijk hebben we de National Day Parade overleefd met een overkill aan patriottisme en natuurlijk hebben we weer de nodige afspraakjes gehad met vrienden, borrels met collega’s of BBQ’s met Sanders hockey team. En natuurlijk hebben we een heerlijk dagje apart gedaan met de kinderen (zie ook de foto’s)
Maar er is maar 1 ding dat de afgelopen 2 weken echt belangrijk was in huize Schwartz en dan vooral voor de 2 juniors: de Youth Olympic Games.

Man man man, wat een belevenis als je 7 jaar bent: de eerste Youth Olympics in het land waar jij toevallig woont. En wat hebben we er van meegekregen? Veel!

We hebben down town de binnenkomst van de olympische vlam bekeken, we zijn naar een tennis wedstrijd geweest, we hebben 2 middagen/avonden hockey wedstrijden gekeken van o.a. de Nederlandse meiden. En in de finale heeft Nederland goud gewonnen in een spannende wedstrijd tegen Argentinie.
Er zijn 2 Egyptische deelnemers aan de moderne pentatlon op school geweest, een Nederlandse deelnemer aan turnen die een korte demonstratie aan de ringen gaf, Margriet Zegers (hockey goud in 1984) heeft de olympische vlam op school ontstoken en dan waren er ook nog de turkse worstelaars die goud, zilver en brons hadden gewonnen en die de school kwamen bezoeken. Een hele hoop YOG dus!!

Het hoogtepunt voor Freek en Julius was (naast de hockey finale) nog wel de hockey clinic waar zo’n 100 (!) kinderen aan meededen. De gezamenlijke start was onder leiding van de technisch directeur van de KNHB en daarna gingen de kinderen in groepjes uiteen. Freek en Julius hadden het enorme geluk dat ze de clinic kregen van Margriet Zegers herself. Volgens Freek heeft hij tijdens de clinic net zo veel geleerd als in 5 reguliere trainingen

Wij zitten dus nu met 2 jongens die olympisch hockey kampioen willen worden; 1-0 voor Sander…..

Maar gelukkig is gisteren het voetbal seizoen weer begonnen. Dikke tranen bij Freek omdat hij niet bij Kamil in het team zit (en ook hele dikke tranen bij Kamil). Zelfs de mooie nieuwe schoenen konden het verdriet niet verminderen. Maar gelukkig kon hij zich er over heen zetten en hebben beide jongens weer heerlijk kunnen voetballen (1-1??)

We gaan dus weer terug naar het normale leven met school, werken, feestjes en andere dingen om onszelf te maken. Ook geen straf….

Het waren 4 drukke en ontzettend leuke weken in NL. Het was zoals altijd weer heel fijn om te merken dat de banden met familie en vrienden in Nederland niet veranderen na 2,5 jaar afwezigheid, en misschien op een of andere manier zelfs sterker worden.

Met name in de eerste 3 weken, toen Sander nog in Singapore, India en Maleisië zat, hadden we een druk programma, maar ook de laatste week met Sander hadden we weer genoeg op de planning staan. Om niet iedereen te vermoeien, hierbij een kleine greep uit de activiteiten:
• Met opa en oma een lekker mid-weekje in een huisje in Oostkapelle
• Met opa en oma een klein weekje op de camping (in een chaletje) in Laage Vuursche
• Overoma’s (97 en bijna 87 jaar) bezoeken
• Spelen met Thijs en Jochem
• Vlissingen
• 2x dierentuin
• Speeltuinen
• Paar keer strand
• Muiderslot
• Middagje Den Haag (met Sander alleen…)
• Midgetgolf
• Bowlen
• Kanoen
• Housewarming
• 40e verjaardag van een zeker iemand
• Parade in Utrecht (kwam nog (oud)collega’s uit Singapore tegen)
• En heel veel bijpraten en gezellig borrelen met iedereen.

We hadden natuurlijk ook erg veel geluk om vanaf de kwartfinale van het WK in Nederland te zijn . Ja, jammer van die finale, maar we weten natuurlijk allemaal dat het de schuld van de scheidsrechter was . En dan was er ook nog dat heerlijke weer! Met dat vertrouwde geklaag over het weer: het is te warm, het is te koud, het is benauwd, het begint fris te worden. Nee, dan Singapore: altijd voorspelbare vochtige warmte!

Het was weer goed om toerist te zijn in eigen land en veel tijd te hebben om uitgebreid bij te praten met iedereen. Dit scenario houden we er denk ik maar in…

Maar aan al die feestvreugde kwam een einde op zaterdag 31 juli, toen we weer in het vliegtuig naar huis zaten. Het afscheid was deze keer vele male minder dramatisch dan met de Kerst, omdat de opa’s en oma’s niet op Schiphol waren. En dat was achteraf een prima beslissing voor iedereen! We hadden nog wel wat vertraging, want er was een probleem met de brandstoftank en volgens de piloot hadden we die toch echt nodig (heel fijn). Uiteindelijk heelhuids weer in Singapore aangekomen, maar voorlopig vlieg ik niet!!! Nou ja, tot oktober dan, want dan gaan we een week naar Java/Bali

De eerste week thuis was een beetje een rare. Toen ik maandag de noodzakelijke boodschappen wilde doen, was de accu kapot (yeah! en sander zat net in het vliegtuig naar Kuala Lumpur), Freek en Julius hadden allebei last van jetlag (en zorgden er zo voor dat Sander en ik ook niet aan veel slaap toekwamen) en vervolgens werden ze allebei ziek. Gelukkig konden we nog wel een middagje Sentosa met Miranda en Sem doen…

Omdat we nog allemaal in de Nederlandse stemming waren, hebben we zaterdag de fiets gepakt en zijn we bij ons in de buurt in Bukit Panjang wezen fietsen. Maar het klimaat is hier toch even wat anders dan in Nederland, dus 40 km zie je ons niet zo snel doen…. Zaterdagavond nog even gezellig met vrienden (Klaus en Debra) doorgebracht en heerlijk gezwijmeld over voorgaande vakanties.

Zondag hebben we weer een momentje down town doorgebracht in het Asian Civilization Museum en aan Marina Bay, om weer een beetje Singapore op te snuiven.

Afgelopen week is ook school weer opgestart, althans voor het personeel. De officiële start was tijdens de borrel op zondagmiddag, die voor sommigen duurde tot 1 u ’s nachts (waaronder voor mij….).

De rest van de belevenissen over bijvoorbeeld National Day Parade en de Youth Olympic Games volgt de volgende keer… Ik ben al blij dat ik eindelijk weer een stukje heb kunnen produceren.

Foto’s
We hebben besloten het foto album te voorzien van een password ivm de privacy van anderen op de foto dan wijzelf. Ik heb de mensen -waarvan ik heb gehoord dat ze de foto’s wel eens kijken- direct na publicatie van deze weblog een mail gestuurd met de benodigde gegevens. Mocht je er geen hebben ontvangen, mail me dan even en dan stuur ik de gegevens door.