Ons leven in Singapore

Het is op het moment erg warm en erg droog in Singapore. Februari 2010 is de warmste februari in 140 jaar. De droogte die daarnaast nog heerst., leidt natuurlijk tot wat brandjes her en der. Het is daarom heerlijk dat het gisteren en vandaag eindelijk weer regent. Nog steeds geen flinke buien, maar op dit moment is elke druppel meegenomen!!

Vorige week was Sander, zoals eerder te lezen was, in India. Dat heeft in ieder geval mooie plaatjes opgeleverd van de Taj Mahal! Maar ook mooie verhalen. Een zakenpartner (Michael, een Fransman) heeft 5 jaar lang samen met zijn vrouw de wereld rond gefietst en heeft daar mooie maar ook verschrikkelijke dingen meegemaakt. Op dit moment runt hij een NGO in Pnom Phen, een opvangtehuis voor meisjes die uit de prostitutie zijn gered. Soms kom je in je leven iemand tegen die inspirerend werkt. Ik heb dat gevoel uit de verhalen die Sander meebrengt en Sander heeft dat natuurlijk nog sterker omdat hij deze man nu al een paar keer heeft ontmoet.

Het is toch mooi dat je je leven kan wijden aan het beter maken van de wereld. Ja, pessimistisch gezien is het een druppel op de gloeiende plaat. Maar zoals eerder gezegd: elke druppel is meegenomen! We zijn nu aan het overwegen om vanuit Siem Reap een dagtrip te maken naar Pnom Phen en dit tehuis te bezoeken. We zullen Freek en Julius natuurlijk niet exact vertellen wat deze meisjes hebben moeten doen. Maar het is goed voor westerse kinderen om te zien dat luxe en een fijn gezinsleven geen vanzelfsprekenheid is. Daarnaast is denk ik ook goed om te zien dat er altijd mensen zijn die willen helpen. In de klas van zowel Freek als Julius zitten kinderen die geadopteerd zijn (toevallig uit Cambodja), dus het is ze inmiddels bekend dat kinderen niet altijd kunnen opgroeien bij hun biologische ouders.

Tot zover de wereldverbeterende instelling, terug naar realiteit: tassen. Sander weet dat ik een grote fan ben van tassen en dus was hij zo lief om 4 tibetaanse met de hand gemaakte tassen mee te brengen!

Vrijdag hadden Freek en Julius allebei een feestje en wat gebeurt er? Freek valt in een goot! Schaafwond op z’n wang, pijnlijk hoofd en….. pijnlijke linkerpols. Waar heb ik dat eerder gehoord????? Gelukkig ging het na het weekend wel weer over. Had niet graag gezien dat hij hetzelfde lot zou moeten ondergaan als Julius: 1 maand geen sport! Gelukkig gaat het inmiddels bij hem ook beter. De brace is af, en volgens mij is er niets meer aan de hand. Toch nog maar even niet sporten tot de volgende controle…

Zaterdag gingen we de geweldige rapporten van de jongens vieren. Eens een keer geen kado, maar ene etentje. Zij zijn grote fan van Valentino’s. Een geweldig Italiaans restaurant. Dus daar zaten we dan op en top gekleed. En wat is het dan heerlijk om zulke nette en grote kinderen te hebben. Er kunnen echte gesprekken worden gevoerd en ze waarderen het heerlijke eten en de bijzonderheid ervan ook daadwerlijk. Een avond om niet snel te vergeten…

De aanwezigheid van Sander konden we overigens wel snel vergeten, want zondagochtend stapte hij al weer het vliegtuig in naar Brissie (Brisbane) en Melbourne. Freek had een feestje, Julius en ik gingen naar Orchard Road voor de nodige aankopen (daar zal Sander het wel niet mee eens zijn).
’s Middags was het weer hockeyen geblazen (voor Freek in ieder geval). Eenieder die mij kent, weet dat het niet mijn favoriete sport is en zeker niet op zondag om 5 uur. Ik had nog even de hoop dat Freek erg moe zou zijn, of zijn pols vreselijk pijn zou doen Maar helaas. Hij had er zin in, want er zouden wedstrijdjes gespeeld gaan worden. Oke oke, dan gaan we maar (met een chagerijnige Julius in de auto). Maar goed, Freek z’n team bleek geen coach te hebben en ja, dan speelt mijn enorme sport hart natuurlijk gelijk op en ben ik zo’n fanatieke ouder langs de kant. Dus ik was coach en had het geluk om een assistent coach te hebben die de regels wel kent (Julius).
Ik dacht tot echt dat de tegenstande buitenspel stond, maar toen bleek dat er geen buitenspel regel bestaat bij hockey!! Dus ja, wel wat verhitte discussies met de scheids (zoals het hoort). En ja hoor: mijn jongens kwamen in de finale terecht. Helaas werd deze verloren, maar ja, je kan niet altijd winnen, niet waar??
Kanan (de trainer) liet mij als guest of honour (bij gebrek aan een Sander Schwartz) de prijzen uitreiken aan de nummers 1 en 2. Dus het werd uiteindelijk nog een leuk familie momentje zo op het einde van het weekend.

Vandaag was de afsluiting van de IPC unit over dino’s. Deze keer had ik het geluk dat de afsluiting van Freek en Julius niet samenviel. Eindelijk kon ik beide zonen de aandacht geven die ze wilden hebben. En jemig, wat hebben die kinderen een hoop geleerd! En leuk om te zien dat ze er al zoveel over kunnen schrijven en vertellen.
Na de paasvakantie start de nieuwe unit over Geld en Handel. Persoonlijk vind ik dat ook wel een interessante. Ben wel benieuwd hoe ze daar vorm aan gaan geven voor de groepen 4 en 5!

Afgelopen week stond de school in het teken van de IPC accreditatie. Twee inspecteurs kwamen controleren of de HSL inderdaad IPC op het hoogste niveau geeft. Ze gingen in de klassen kijken, praten met ouders en leerlingen (Julius was hiervoor ook geselecteerd). Het was in ieder geval een drukke periode voor de leerkrachten om alles op tijd op orde te krijgen. Petje af!
Tussen alle IPC zaken door, worden er natuurlijk ook andere dingen geleerd. De tafels bijvoorbeeld. Freek en Julius zijn lekker aan het doorstomen: tafel van 1, 2, 3, 4 (moet Freek nog doen), 5 en 10 zijn al in de pocket. Als ze deze kunnen, gaan ze voor de tafel diploma (alle tafels door elkaar) en als ze willen kunnen ze daarna door voor de tafels van 6, 7, 8 en 9 die eigenlijk pas in groep 5 hoeven.

Goed, morgen hebben de kinderen een vrije dag zodat de leerkrachten de sportdag van zaterdag kunnen voorbereiden. Ik moet dan ook aan het werk. Freek en Julius gaan even mee naar school om wat klusjes te doen en daarna breng ik ze naar Ingrid thuis. En daar blijven ze lekker lang hangen (hopelijk )

Zaterdag is Sander er weer en ik hoop dat we dan even een weekje samen kunnen zijn…

De vakantie ging heerlijk verder met bezoeken aan parken met vriendjes. Lekker koffie, lekker lunchen etc etc
In diezelfde week gingen we mer GMF uit eten. Soort nieuwjaars diner. Het vond plaats in het ION (nieuwste shopping mall op Orchard Road) met een mooi uitzicht.
Het diner begon met salad tossen (风生水起(鲑鱼捞生) Prosperity Salmon Yu Sheng). Dit is een singaporese traditie, bedacht door chefkoks, waarbij verschillende ingrediënten die een bepaalde betekenis hebben bij elkaar worden gegooid. Daarna gaan de mensen met stokjes de salade mixen en opeten. Degene die de ingrediënten het hoogst kan houden zou het meeste geluk krijgen. Nou, dat laatste is mij niet over komen, maar het was een heerlijke salade.

Daarna volgden nog:
大鹏展翅(竹笙蟹肉烩鱼翅) Braised Superior Shark’s Fin Soup with Freshly Peeled Crab Meat and Bamboo Pith
迎春接福(珊瑚蜜豆炒带子) Sautéed Scallop with Coral Clam and Honey Bean
虎虎生威(蚝皇百灵菇扣鹅掌) Braised Goose Web and “BaiLing” Mushroom in Oyster Sauce
年年有余(清蒸大笋壳) Steamed Live Soon Hock with Superior Soya Sauce
金虎报喜(当归烧米鸭) Crispy Duck with “DangGui” Sauce
遍 地黄金(生炒腊味糯米饭) Wok-fried Glutinous Rice with Waxed Meat
祥和团圆(福果炖雪莲子) Double-boiled Snow Lotus with Gingko Nuts

Ja, dat klinkt allemaal goed. Maar bij de Goose web moest ik toch wel even slikken: ganzen voetjes. Niet echt iets wat ik elke dag eet, laat staan WIL eten. Alle ogen waren (dus) ook op mij gericht. Maar ik laat me echt niet kisten. Na de haaienvin (ja, ja, ik weet het, dat is niet diervriendelijk) kon dat voetje er ook nog wel bij.
En ik moet zeggen: het viel mee. Er zat weinig bot aan en een flinter dun laagje vlees. De saus was heerlijk, maar oh oh de gedachte dat je een stuk voet in je mond hebt is nou niet de meeste uitnodigende van de wereld. Ik heb het niet helemaal opgegeten..
Niet alleen het eten was opmerkelijk, maar ook de tafelgenoten. Op z’n Singaporees gingen de gesprekken nergens over, was er geen interesse in elkaar en ben je dus blij dat er niet wordt nagetafeld…

Maar eindelijk kwamen Wilfried en Chantal aan in Singapore…
De eerste nacht sliepen ze bij ons. Erg gezellig om tijdens de sushi lekker bij te praten! Natuurlijk waren we erg blij met de kado’s en al het lekkers uit Nederland!

Maandagmiddag hebben we lekker liggen relaxen in en naast het zwembad.
Dinsdag had Sander een paar uurtjes vrij genomen zodat we met z’n allen naar de Zoo konden gaan. Voor het eerst in ons leven een kangaroo eten gegeven en geaaid!

Woensdag ben ik 2x met Julius naar het ziekenhuis geweest. De dag ervoor was hij van het klimrek af gevallen op school en op zijn pols terecht gekomen. De pijn werd alleen maar erger, dus ’s ochtends eerst naar de Eerste Hulp voor foto’s. Gelukkig was er geen breuk te zien, maar voor de zekerheid moesten we ’s middags naar een orthopeed. Hij kreeg een brace om z’n pols en een sportverbod voor een week. Gisteren zijn we teruggeweest voor controle. Ze vermoeden een klein scheurtje, maar dat kunnen ze op de foto’s niet goed zijn. En helaas, helaas, nog een maand een verbod op sporten. En dat terwijl er volgende week een sportdag op school is! Maar ja, er wordt op school op dit moment extra aandacht besteed aan veerkracht en dit is een mooi moment om het daadwerkelijk uit te voeren…. (dat vond Julius zelf ook)

’s Avonds gingen Sander en ik met Wilfried en Chantal uit eten. Het werd een uitermate luxe avond. Het begon met een fles Moet & Chandon op de 70e verdieping van het Swiss hotel, daarna krab, kreeft en ander heerlijke vis eten op Robertson Quay en een afzakkertje (Singapore Sling) in het befaamde Raffles Hotel. Wat een leven!!

Donderdagmiddag gingen de jongens en ik met Wilfried en Chantal naar het West Coast Park om te skeleteren (althans, Freek en Julius). Helaas was Wilfried op dat moment ziek. Daarom hebben we het (ook) vrijdag maar rustig aan gedaan. En na het heerlijke eten van het groene dak, was de night safari aan de beurt. Altijd bijzonder om in het donker in een dierentuin (jungle eigenlijk) rond te lopen en te rijden.

Zaterdag was de laatste dag van Wilfried en Chantal in Singapore en die moesten we natuurlijk bijzonder maken, rekening houdend met het feit dat Wilfried nog steeds ziek was. We begonnen met een heerlijke lunch bij Bollywood Veggies en daarna een bezoek aan Sungei Buloh. Hoewel er geen krokodil te zien was, hebben we wel iets anders bijzonder gezien: vechtende (rechtopstaande) monitor lizards. Hadden wij ook nog nooit gezien!

Na een Thais diner (thuis) hebben we weer afscheid moeten nemen van Wilfried en Chantal. Dat is zo’n raar moment. Vrienden en familie op bezoek hebben geeft zo’n vertrouwd gevoel, dat het gek is om dat weer los te laten. Maar ja, zij hebben zelf een heerlijke tweeling wachten in Nederland, dus de terugreis moest wel aanvaard worden…

Inmiddels bevindt Sander zich in India (Delhi). Gisteren had hij nog even een paar uurtjes vrij en heeft hij de Taj Mahal bezocht. (waarom overkomt mij dat nou nooit???, nee ik zit lekker ziek te zijn in Singapore en voor onze offspring te zorgen )We hebben het genoegen om hem zaterdagochtend weer thuis te zien komen, maar de pech hem zondagochtend al weer te zien vertrekken naar Australie. Soms lopen die dingen nou eenmaal zo. Hopelijk levert dat gereis iets op!